سواد نامه

savadnameh — Sat, 31 Oct 2009 04:20:18 GMT

توی اس‌ام‌اس فقط اسمش را نوشتم با یک علامت تعجب جلوش. فرستادم و پشت پنجره بقیه‌ی سیگارم را کشیدم. فیلتر سوخته را که از پنجره پرت کردم توی کوچه هنوز جواب نداده بود. باز همان اس‌ام‌اس را برایش فرستادم. توی آشپزخانه دریخچال را باز کردم و دنبال چیزی گشتم سرازیر حلقم کنم. نبود. برگشتم به اتاقم و گوشی‌ام را از لبه‌ی پنجره برداشتم. فقط دلیوری اس‌ام‌اسی که فرستاده بودم آمده بود. باز اسمش را نوشتم. نوشتم «چیزی شده؟ چرا جواب نمیدی خانومی؟» و فرستادم. فتیله سیگارم را توی زیرسیگاری له کردم و لباس پوشیدم. یکی دو ساعت بعد توی یک کافی‌شاپ داشتم قهوه می‌خوردم که موبایلم زنگ خورد. نوشته بود «ببخش گلم. جایی بودم که نمی‌شد جوابتو بدم.» خندیدم و موبایل را کنار گذاشتم. یک جک دست و پا کردم و برای آن یکی دوست دخترم که از آن طرف میز عاقل اندر سفیه نگاهم می‌کرد تعریف کردم.

savadnameh — Sat, 31 Oct 2009 04:18:18 GMT

چند وقت پیش به‌اش گفتم: نمی‌دونی چه ذوقی داره بفهمی، می‌دونه موچ‌موچ‌جون توه.

هه... حالا حرفمو پس می‌گیرم؛

امان از روزی که بدونه موچ‌موچ‌جون توه!

شوفر شیفت شب

savadnameh — Sat, 10 Oct 2009 23:27:18 GMT

فتیله‌ی سیگارش را از پنجره پرت کرد بیرون. با دست دور پاهاش، کف ماشین را گشت. دستگیره‌ی شیشه‌بالابر را پیدا کرد و آن را روی در جا انداخت...

savadnameh — Tue, 29 Sep 2009 10:41:18 GMT

به هر کسی ظن‌ام رفت الا تو! با خودم قرار گذاشته بودم شش‌دانگ حواسم جمع باشد تا سر بزن‌گاه یکهو برگردم و مچش را توی هوا بگیرم.با اخم زل بزنم توی چشمهاش و داد بکشم سرش که «هووووی! تو؟!!»
هه... چقدر ...‌ام؟

بیا آشتی.

خب؟

همین.

savadnameh — Fri, 25 Sep 2009 10:20:18 GMT

چشم سعدی به خواب بیند خواب
تو ببستی به چشم سحّارت
تو بدین هر دو چشم خواب آلود
چه غم از چشم‌های بیدارت

هیچ

savadnameh — Fri, 25 Sep 2009 10:19:18 GMT

به خودم که آمدم تمام تنم درد می‌کرد، انگار که زیر سنگینی چیزی له شده باشم...

savadnameh — Sat, 05 Sep 2009 14:09:18 GMT

سعدی از پرده‌ی عشاق چه خوش می‌گوید
تُرکِ من پرده برانداز که هِندوی تو‌ام

از گلستان سعدی

savadnameh — Wed, 02 Sep 2009 11:08:24 GMT

یکی از پسران هارون‌الرشید پیش پدر آمد خشم‌آلود که فلان سرهنگ مرا دشنام مادر داد. هارون ارکان دولت را گفت جزای چنین کس چه باشد؟ یکی اشاره به کشتن کرد و دیگری به زبان بریدن و دیگری به مصادره و نفی. هارون گفت: ای پسر کرم آن است که عفو کنی و گر نتوانی تو نیزش دشنام مادر ده نه چندانکه انتقام از حد در گذرد، آنگاه ظلم از طرف ما باشد و دعوی از قبل خصم.

نه مرد است آن بنزدیک خردمند
که با پیل دمان پیکار جوید
بلی مرد آنکس است از روی تحقیق
که چون خشم آیدش باطل نگوید

savadnameh — Mon, 24 Aug 2009 14:31:18 GMT

"ـــ ازت متنفرااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااام .
دوست دارم یه چک بزنم زیر گوشت و بگم خیلی پستی."

پ.ن: آمدم بگویم:
"ـــ یکم قربون صدقه‌ام میری؟"
دیدم یکی پیشدستی کرده و این را برایم نوشته.
ذوق‌زده، پست‌اش کردم.

حبس

savadnameh — Wed, 19 Aug 2009 10:08:18 GMT

حواسم پَرتِ جایی بود که از کنار هم رد شدنی، شانه‌هامان خورد به هم. چند قدم که رفتم ایستادم. برگشتم و از پشت نگاهش کردم.
هر بار که می‌دیدمش با خودم می‌گفتم دیگر اینبار که دستش را خم کند و ساعدش را بالا بیاورد، آستین‌های پیراهنش روی بازوهاش جر می‌خورد. نه تنها من، همه‌ی بچه‌محل‌ها هم، از کنارش که رد می‌شدیم می‌دیدیم سر و دست‌مان را انداخته‌ایم پایین و آرنج‌هامان را چسبانده‌ایم به پهلوهامان. کافی بود یکی توی محل بقول رفقا برایش شاخ بشود و بخواهد به پر و پایش بپیچد. گیرش می‌انداخت و تا می‌خورد با چک و لگد چپ و راستش می‌کرد. بچه‌محل‌ها می‌گفتند توی دعواهاش با گنده لات‌های بقیه‌ی محله‌ها، تا طرف به خودش می‌آمد تمام تنش پر از بریدگی و خراشهای کوچک و بزرگِ چاقوی اِبی‌دست‌قشنگه می‌شد.
سرش روی گردن لاغر و باریکش خم شده بود به جلو. نوک پنجه راه می‌رفت و هر از گاهی تلو تلو می‌خورد. دود غلیظ پک‌های پیاپی‌اش به سیگار، پشت سرش توی هوا چرخ می‌خورد و محو می‌شد. جلو پام را نگاه کردم و سرم را خاراندم. با خودم گفتم پس بگو چرا رفقا دیشب هی ازم می‌پرسیدند: این چند روزه، که پنج، شش سال حبس اِبی‌دست‌قشنگه تمام شده و برگشته او را دیده‌ام یا نه؟