سر قفلی این وبلاگ با ملکیت و سند ششدانگ، بدون آب و برق و گاز، فوری و به بالاترین پیشنهاد واگذار می‌گردد.

ایستادم و میوه‌های تازه‌ی توی جعبه‌های روی گاری‌دستی را نگاه کردم: «سیب چنده؟» دستی به موهای به‌هم چسبیده‌ و چرب‌اش کشید و گفت: «هزار و نهصد تومن قربان». نگاهش کردم و گفتم: «چه خبره‌ته؟!» با لُنگی که عرق سر و گردنش را خشک می‌کرد شروع به برق انداختن سیب‌هایش کرد و گفت: « خو گرون خریدم قربان، خریدار نیستی برو پی کارت بذار کاسبی مونو بکنیم.» گوشهایم داغ شدند. دور و برم را نگاه کردم و رفتم تا باجه‌ی تلفن آن‌طرف خیابان. کارت تلفنم را توی کارت‌خوان کردم و ۱۳۷ را گرفتم. فتیله‌ی سومین سیگارم را که زیر پا له کردم غائله تمام شده بود. برگشتم. سیب درشتی پای شمشادهای توی باغچه افتاده بود و زیر دست و پا له نشده بود. خم شدم و برش داشتم. با آستر کتم تمیزش کردم و با سه گاز ترتیبش را دادم.

پا برهنه قدم زدن روی ماسه‌های ساحل و حس‌کردن موجی که تا ساق پایم بالا می‌‌آمد و پایین می‌رفت، تمام چیزی بود که آن لحظه دلم می‌خواست. آفتاب مستقیم روی ملاجم می‌تابید و پیراهنم خیس از عرق، به تنم چسبیده بود. چقدر هوای شرجی شمال برایم لذت‌بخش بود. لبه‌ی ساحل را می‌رفتم و می‌آمدم. آن دورها، از بالای موج‌شکن چند نفر قلاب انداخته بودند توی آب تا ماهی صید کنند، می‌دانستم چیزی گیرشان نخواهد آمد. هه! روی شن‌های ساحل پاکت‌های مشمایی و مچاله‌ی چپس و پفک، و بطری‌های آب‌معدنی خالی و لهیده، یا تا نیمه با شاش پر شده، و همه رقم پوشک‌بچه‌ی پر از گُه و نوارهای بهداشتی، جای صدف و گوش‌ماهی‌های لب دریا را گرفته بودند. وقتی نزدیک چادری که علم کرده بودم می‌رسیدم، دور و اطراف را می‌پاییدم و‌ می‌رفتم تو. پر از هول و ولا یک لیوان الکل داغ سر می‌کشیدم و هی هوا را ها می‌کردم. سیگاری روشن می‌کردم و برمی‌گشتم بیرون. باز لبه‌ی ساحل را می‌گرفتم و می‌رفتم.